آدم خوب یا بد وجود ندارد، بعضی کمی خوبتر یا کمی بدترند ، اما عامل تحریک همه بیشتر سوءتفاهم است تا سوءنیت یک جور نابینایی نسبت به آنچه در قلب های یکدیگر می گذرد . هیچ کس دیگری را به دیده واقعیت نمی بیند بلکه همه از محدوده های نقص های ضمیر و نفس خود به دیگران می نگرند . ما همه در زندگی خود یکدیگر را همین طور می بینیم . خودبینی ، ترس ، هوس و رقابت ( تمامی این کژی های درون نقس ما ) دیدگاه ما را نسبت به دیگران تشکیل میدهد . به تمامی این کژی های نفسانی خود ، کژی های نفسانی دیگران را نیز اضافه کن و آن وقت خواهی فهمید که از پس چه شیشه تار و ماتی به یکدیگر می نگریم . این شرایط در تمامی روابط زندگی موجود است مگر در یک مورد نادر ، یعنی هنگامی که دو نفر نسبت به یکدیگر چنان عشق عمیقی احساس کنند که تمامی این لایه های کدر و مات در مقابل آن بسوزد و فرو ریزد و آن دو قلب های برهنه یکدیگر را ببینند ...