تنها واقعيت همين لحظه است. براي يافتن منظوري در زندگي ، نيازي به پس يا پيش نگريستن نيست

واقعيت خاطرات مانيست.

 كساني  كه چنان مي زيند كه گويي" گذشته" همچنان با آنهاست ممكن است د ر مورد بعضي از دوره هاي زندگي بيش از اندازه احساساتي شوند و ديگران مانند؛ پدر، مادر، دوستان و ... را براي حال واحوالي كه امروز دارند سرزنش كنند واين اشتباهي است مصيبت بار، زيرا ديگران را سرزنش مي كنيم وآنها را مسئول مشكلاتمان مي دانيم . در اين حالت كودكي هستيم نه يك فرد بالغ كه مسئول خويش هست .

اگر گذشته تلخي داشتيم خود مسئول آن بوده ايم . نبايد اجازه بدهيم لحظه حال و رضايت و لذتي كه اين لحظه ها به  ما مي دهند را فداي گذشته تلخ كنيم .

چه بسا با خاطرات زندگي  كردن و زنداني رويدادهاي گذشته بودن كساني را كه در واقعيت داريم نمي بينيم و از دست مي دهيم .

نه  زنداني رويدادهاي گذشته باشيم

نه اوهام تصورات آينده .