.....

و هنگامی که سیبی را با دندان می شکافی در دل با او بگو: «تخم های تو در تن من خواهند زیست، و شکوفه های فردای تو  در دل من خواهند شکفت، و عطر تو نفس من خواهد بود، و ما با هم در همه فصلها شادی خواهیم کرد».

هنگامی که عشق فرا می خواندتان

از پی اش بروید

گر چه راهش سخت و ناهموار باشد

هنگامی که بالهای عشق در بر می گیردتان

خود را در آن بالها رها کنید

گر چه در لابه لای پرهایش تیغ باشد

و زخمی تان کند

و هنگامی که با شما سخن می گوید

باورش کنید

گر چه طنین کلامش

رویاهایتان را بر هم زند

عشق ژرفای راستین خود را نمی شناسد مگرآنکه لحظه ی جدایی فرا رسد .

فرزانه کسی است که خدا را دوست می دارد و او را می ستاید.شایستگی آدمی ریشه در کردار و اندیشه او دارد نه در رنگ باورها نژاد و القاب او زیرا از یاد مبر دوست من که فرزند آگاه یک چوپان برای یک ملت گرامی تر از وارث نا آگاه تاج وتخت پدر است. آگاهی تنها نشانه شرافت توست مهم نیست که فرزند کیستی و از کدام نژادی.

آنچه را که نمی توانم تغییر دهم.

شهامتی ده: تا تغییر دهم آنچه را که می توانم.

بینشی ده: که تفاوت این دو را بدانم.

و فهمی ده:

که متوقع نباشم تمام مردم دنیا مطابق میل من عمل نمایند.

انسان همچون ستونی از نور در میان خرابه های بابل ، نینوا ، پالمیر و بمبئی ایستاد و در همان حال سرود جاودانگی سر داد :

بگذار زمین هر آنچه را که داده است باز پس گیرد .

زیرا من ، انسان ، پایانی ندارم .

یک بار دستم را از مه پر کردم .

سپس دستم را باز کردم ، بیا و ببین ، مه به کرمی بدل شده بود  .

دستم را بستم و دوباره گشودم ، در میان گودی دستم انسانی ایستاده  بود ، سیمایی غمگین داشت و به بالا می نگریست .

باز هم دستم را بستم ، وقتی آن را گشودم چیزی جز مه ندیدم .

اما ترانه ای شنیدم در نهایت زیبایی .