انسان برای مبارزه خلق شده است و چاره ای جز آن ندارد ، هر یک از خواسته هایش او را به پیکار می کشاند اما او مجاز است که چگونگی مبارزه و طرف مبارزه اش را خود برگزیند . هم می تواند خشم خود را معطوف دیگران کند ، هم می تواند آن را معطوف وجود خودخواه و خشمگینی کند که در درون دارد .

اومی تواند از دستانش هم برای زدن دیگران استفاده کند و هم برای زدودن اشک از چهره آنها . و این یعنی فراخوان انسانها به مبارزه  .

انسان نمی تواند در حوزه ای از زندگی خود با درستی و صداقت عمل کند در حالی که در سایر حوزه های زندگیش آلوده نادرستی هاست . زندگی ، واحدی تجزیه ناپذیر است .

لحظاتی در زندگی پیش می آید که باید به اقدام پرداخت و جلو رفت، حتی اگر نتوان بهترین دوستان را با خود برد. همیشه به هنگامی که چند وظیفه با هم تصادم پیدا می کنند باید " صدای ضعیف و آرام" درونی داور نهایی باشد.