خداوند برای حقیقت دروازه های بسیاری تعبیه کرده است تا به هر مومنی که بر آن ها می کوبد خوش آمد بگوید.

کتاب: عاشقانه ها (گزیده آثار جبران خلیل جبران)

بزرگترین مردانی که به فلسفه پرداخته اند هم نیاز به علم را احساس کرده اند و هم نیاز به عرفان را.

کسانی که مخالف آزادی دیگرانند، خود لیاقت آزادی را ندارند.

آزادی چیزی نیست مگر مجال بهتر شدن.

تمام مردم آزادی را دوست دارند ولی مهارت عجیبی را در معدوم کردن آن به کار می برند.

گذشت زمان بر آن ها که منتظر می مانند بسیار کند،

بر آن ها که می هراسند بسیار تند،

بر آن ها که زانوی غم در بغل می گیرند بسیار طولانی،

و بر آن ها که به سرخوشی می گذرانند بسیار کوتاه است.

اما، برآن ها که عشق می ورزند،

                         زمان  راآغاز و پایانی نیست.

آرامش درون ضامن آرامش برون نیز هست. 

آسایش زمان نمی شناسد، هر وقت خسته شدی بیاسای.

کسی که در باطن خود آسایش ندارد بیهوده آنرا در خارج جستجو می کند.  

هر کس ملامت بر او استیلا یابد آسایش از او دوری گیرد.

اگر در رنج باشم و منتظر آسایش بهتر از آن است که آسوده باشم و منتظر رنج.

بدترین مردم کسی است که مردم از ترس، او را احترام کنند.

هميشه افرادی هستند كه تو را می آزارند، با اين حال همواره به ديگران اعتماد كن و فقط مواظب باش كه به كسی كه تو را آزرده، دوباره اعتماد نكنی.

سال نو بر همگان مبارک

دوستی آن نخ طلايی است كه قلب همه مردم جهان را به هم می دوزد.

«من بر اين اعتقادم كه نيايش، روح و گوهر مذهب است و به همين دليل بايد هسته زندگي انسان تلقي شود، زيرا هيچ انساني نمي تواند بدون مذهب زندگي كند.»

نام كتاب: نيايش

نويسنده: مهاتما گاندي

ترجمه: شهرام نقش تبريزي

انتشارات: نشر ني

- در كتاب نيايش، مهمترين نوشته هاي گاندي در بارۀ سير و سلوك معنوي و رابطه او با خدا گردآوري شده است. مطالب اين كتاب از ميان نامه ها، مقاله ها و كتابهايي كه طي پنجاه سال به نگارش درآمده اند انتخاب و گلچين شده است. بخش آغازين كتاب، كندوكاوي است در معنا و مفهوم نيايش و به موضوعات مورد توجه خوانندگان با هر كيش و مذهبي مي پردازد.

در بخش دوم، شيوه هاي نيايش توصيف شده اند. در اين بخش گاندي عقايدي را مطرح مي كند كه هدف از آن احياي سنن مذهبي هند است. سخنان گاندي در اين بخش نه تنها به شكلهاي نيايش مربوط مي شود، بلكه به سوء استفاده هايي -كه از نهادهای مذهبي صورت مي گرفت و گاندي را وامي‌داشت سبك و شيوه خاص خود را در سير و سلوك معنوی پيش گيرد- نيز اشاره دارد. بخش سوم، غور و غوصي است در قدرت رامانا، يا تكرار بي وقفه نام خدا، كه گاندي آن را برترين شكل نيايش مي دانست.

بسياری نمي دانند

وقتي رژه مي روند

دشمن پيش قراولشان است.

صدايی كه به آنها فرمان ميدهد

صدای دشمنانشان است.

آن كه از دشمن سخن مي گويد خود دشمن است.

سلام ...

تا حالا چندين بار بعضي از دوستان خواستن كه جمله هايي را هم خودم بنويسم، اما بدليل بي بضاعتي علم و عمل نكردن به حرفهاي كه گفته ميشه بهتره كه فعلاً چيزي نگويم و از سخنان بزرگان بهره ببريم. اگر توانستيم به سخنان بزرگان عمل كنيم و به تكامل نسبي رسيديم اون وقت شايد حرفي براي گفتن داشته باشيم.

با تشكر

هیوم :

خوشبختی پروانه است اگر او را دنبال کنید، ازشما می گریزد ولی اگر آرام بنشینید روی سر شما خواهد نشست .

مترلینگ :

خوشبختی بر سه اصل استوار است :

1- فراموش کردن گذشته

2- غنیمت شمردن حال

3- امیدوار بودن به آینده

ولتر :

خوشبختی خانوادگی طولانی ترین، محکم ترین و شیرین ترین خوشبختی هاست .

سامرست موام :

کمی عقل سلیم، اندکی اغماض و قدری خوش خلقی داشته باشید، آن وقت خواهید دید در این دنیا چقدر آسوده وخوشبخت اید .

لابرویر :

قلبهای پاک، هیچگاه راحتی و خوشی را به خود نخواهند دید، زیرا خوشی و راحتی خود را در راه اعتلا و ترقی دیگران فدا کرده اند .

رنان :

سعادت دیگران بخش مهمی از خوشبختی ماست .

مونتسکیو :

ما همیشه دیگران را بیش ازحدی که خوشبخت اند تصورمی کنیم .

بودا :

هیچ خوشبختی بزرگتر از آرامش فکری نیست .

هرشل :

یکی ازراههای خوشبختی این است که شخص نسبت به کوچکترین نعمت ها شکرگذارباشيم .

اپیکتت :

برای خوشبختی یک راه بیشتر وجود ندارد و آن کاستن ازنگرانی درباره چیزهایی است که مافوق قدرت ما قرار گرفته اند .

بیکن :

باید برای خوشبخت زیستن ، موقعیت های مناسب ایجاد کنیم نه اینکه در انتظارآن بنشینیم .

همان گونه كه اراده خصوصي بي وقفه بر ضد اراده عمومي عمل مي كند، حكومت هم مدام بر ضد حاكميت در تكاپوست. هر اندازه براين تكاپو افزوده شود به همان نسبت هم ساختار قدرت هم رو به تباهي مي گذارد، و چون هيچ گونه اراده اي صنفي كه با مقاومت در برابر حكومت موازنه اي در قدرت ايجاد كند وجود ندارد، دير يا زود، سر انجام حكومت هيئت حاكمه را سركوب و پيمان اجتماعي را نقض مي كند. اين عيب ذاتي و اجتناب ناپذيري است كه از همان آغاز پيدايش هيئت سياسي مدام در پي نابودي آن است ، و همان طوري كه پيري و مرگ به زندگي انسان پايان مي دهد، اين عيب نيز به حيات هيئت سياسي پايان مي دهد.